NVVE
De Nederlandse Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie (NVVE) is op 23 februari 1973 opgericht als reactie op de rechtszaak Postma;
1973 G.E. Postma-van Boven
De eerste belangrijke rechterlijke beslissing inzake euthanasie is genomen door de Rechtbank Leeuwarden.
Op 19 oktober 1971 dient een Friese arts haar doodzieke moeder een dodelijke injectie morfine toe. De arts was tot haar daad gekomen nadat haar moeder haar bij herhaling had verzocht een einde aan haar leven te maken.
De Rechtbank spreekt uit dat levensverkortend handelen gerechtvaardigd kan zijn als aan bepaalde voorwaarden is voldaan, te weten:
De patiënt is door ziekte of ongeval ongeneeslijk ziek;
Het lichamelijk of geestelijk lijden is voor de patiënt ondraaglijk;
De patiënt heeft te kennen gegeven het leven te willen beëindigen;
De ingreep is door een arts verricht.
Omdat de door de arts gebruikte methode als onjuist wordt beoordeeld wordt haar beroep op overmacht verworpen. Zij wordt, wegens overtreding van art. 293, veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van een week met een proeftijd van een jaar.
Van een klein maar actief groepje in het Friese Vinkega groeide de NVVE uit tot een grote, gerespecteerde en veel geraadpleegde vereniging. De NVVE ontvangt geen subsidies en is voor haar inkomsten afhankelijk van contributie van de leden.
Momenteel heeft de NVVE ruim 103.000 leden. Op het bureau in Amsterdam werken 23 personen en door het hele land 145 vrijwilligers.
Door uitbreiding van de doelstellingen is door de leden besloten de naam van de vereniging te wijzigen in NVVE, Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde.
Doelstellingen
De statutaire doelstellingen van de NVVE zijn:
het bevorderen van een zo breed mogelijke toepasing en maatschappelijke acceptatie van de bestaande wettelijke mogelijkheden van een vrijwillig levenseinde;
het bevorderen van de maatschappelijke aanvaarding en de juridische regeling van een vrijwillig levenseinde in situaties die niet onder de bestaande wettelijke mogelijkheden vallen;
het streven naar de erkenning van de keuze voor een vrijwillig levenseinde en de hulp daarbij als een mensenrecht, alles in de ruimste zin van het woord.